sophisticatedLife's soup

“ Leżał obok kobiety swojego życia. Oddechy tej dwójki odbijały się echem po ścianach małego pokoju. Opuszkami palców dotykał jej pleców. Uśmiechnął się na widok gęsiej skórki, powstającej na jej kruchym ciele. Mruknęła cicho i odwróciła głowę w jego stronę. Nie śpisz. Powiedziała półprzytomna. Nie odpowiedział, tylko wciąż podziwiał jej zaspaną twarz. Przysunęła się bliżej i znów zasnęła. Oddychała głęboko. Lubił ten dźwięk. Wiedział, że ma ją obok siebie, ale wciąż się bał. Mocniej zacisnął dłoń na jej ciele, tak jakby bał się że zaraz mu ucieknie. Musnął delikatnie jej wargi. Poczuł słony smak łez. Przesiąknięte bólem usta, nawet oczy miała podpuchnięte. Wiedział że to ostatnia szans. Nie chciał pozwolić, by to, co przez tak długi czas budowali, znów rozbiło się o powierzchnię brudnych betonów ich świata. ”

Reposted from kaleight via cium

“ popełniam stanowczo za duzo błędów. za szybko wybaczam ludziom, dając sobą pomiatać, duszę w sobie uczucia, a później narzekam, jak ludzie nieogarniają co mi się dzieje. nie potrafię wprost mówić o pewnych sprawach, szybko się denerwuje i bywam zazdrosna. oczekuje wele od innych osób, a sama wiele nie daje. staram się żyć jak najlepiej, jednak nigdy mi to nie wychodzi. nie. nie jestem idealna, ale wiesz co boli mnie najbardziej? rozczarowania. nienawidzę roczwarowań i  niespełnionych obietnic. jednak przyrzekam, że jeśli będę miała niesamowitą pewność, że się nie rozczaruje w stosunku do ciebie, że jesli będę miała prawdziwe zaufanie, to zrobię wszystko, aby twoje zdanie o mnie podwyższyło się o tyle, o ile sobie nie wyobrażasz. od ciebie zależy czy dasz mi tę pewność. bez tego nie wymagaj ode mnie zbyt wiele. potrzebuję zaufania. ”

Reposted from notyou via kamenka